Historia flagi Niemiec

Dane techniczne obecnej flagi Niemiec.

Nasze flagi niemieckie są produkowane w tradycyjnym stosunku 2:1, stosowanym w Chinach dla flag narodowych, dzięki czemu będą pasować do innych flag tego samego rozmiaru, jeśli zamierzasz wywiesić kilka flag jednocześnie. Używamy dzianiny poliestrowej klasy MOD, która została przetestowana pod kątem wytrzymałości i przydatności do produkcji flag.

Wybór materiału: Możesz użyć również innych materiałów, takich jak przędza poliestrowa, poliester max.

Dostępny rozmiar: od 12”x18” do 30'x60'

Czarno-czerwono-złoty

Pochodzenie kolorów czarnego, czerwonego i złotego nie jest do końca pewne. Po wojnach wyzwoleńczych w 1815 roku, barwy te przypisano czarnym mundurom z czerwonymi lamówkami i złotymi guzikami noszonym przez Korpus Ochotniczy Lützow, który brał udział w walkach z Napoleonem. Barwy zyskały dużą popularność dzięki zdobionej złotem czarno-czerwonej fladze Pierwotnego Bractwa Studenckiego w Jenie, do którego należeli weterani z Lützow.

Jednak narodowa symbolika barw wynikała przede wszystkim z faktu, że niemiecka opinia publiczna błędnie uważała je za barwy dawnego Cesarstwa Niemieckiego. Podczas święta w Hambach w 1832 roku wielu uczestników niosło czarno-czerwono-złote flagi. Barwy te stały się symbolem jedności narodowej i wolności mieszczańskiej i były niemal wszechobecne podczas rewolucji 1848/49 roku. W 1848 roku frankfurcki parlament i niemieckie Zgromadzenie Narodowe ogłosiły czerń, czerwień i złoto barwami Związku Niemieckiego i nowo utworzonego Cesarstwa Niemieckiego.

Czarno-biało-czerwono w cesarskich Niemczech

Od 1866 roku zjednoczenie Niemiec pod pruskim przywództwem zaczęło wyglądać na prawdopodobne. Kiedy w końcu do tego doszło, Bismarck zainicjował zastąpienie czerni, czerwieni i złota jako barw narodowych czernią, bielą i czerwienią. Czerń i biel były tradycyjnymi barwami Prus, do których dodano czerwień symbolizującą miasta hanzeatyckie. Chociaż w niemieckiej opinii publicznej i oficjalnej praktyce krajów związkowych czerń, biel i czerwień miały początkowo znikome znaczenie w porównaniu z tradycyjnymi barwami poszczególnych krajów związkowych, akceptacja nowych barw cesarskich stale rosła. Za panowania Wilhelma II zaczęły one dominować.

Po 1919 roku ustalenie kolorów flagi podzieliło nie tylko Weimarskie Zgromadzenie Narodowe, ale także niemiecką opinię publiczną: szerokie kręgi społeczeństwa sprzeciwiały się zastąpieniu barw Rzeszy kolorami czarnymi, czerwonymi i złotymi. Ostatecznie Zgromadzenie Narodowe przyjęło kompromis: „Barwami Rzeszy będą czerń, czerwień i złoto, flaga będzie czarna, biel i czerwień, a barwy Rzeszy w górnym ćwiartce masztu”. Z uwagi na brak akceptacji wśród szerokich kręgów społeczeństwa, czerń, czerwień i złoto miały trudności z uzyskaniem popularności w Republice Weimarskiej.

Barwy ruchu na rzecz jedności i wolności

W 1949 roku Rada Parlamentarna, przy zaledwie jednym głosie przeciw, zdecydowała, że ​​barwami flagi Republiki Federalnej Niemiec będą czerń, czerwień i złoto. Artykuł 22 Ustawy Zasadniczej określił barwy Ruchu Jedności i Wolności oraz pierwszej Republiki Niemieckiej jako barwy flagi federalnej. NRD również zdecydowała się na czerń, czerwień i złoto, ale od 1959 roku dodała do flagi symbol młota i cyrkla oraz otaczający go wieniec z kłosów zboża.

3 października 1990 r. Ustawa Zasadnicza została przyjęta również we wschodnich krajach związkowych, a czarno-czerwono-złota flaga stała się oficjalną flagą zjednoczonych Niemiec.

Dziś kolory czarny, czerwony i złoty cieszą się uznaniem w kraju i za granicą bez żadnych kontrowersji i reprezentują kraj otwarty na świat i szanowany pod wieloma względami. Niemcy powszechnie utożsamiają się z tymi barwami, co zdarzało się rzadko w ich burzliwej historii – i to nie tylko podczas Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej!